یادمه توی دوران دبستان همیشه یکی از غصه هام این بود که چرا به مهد کودک نرفتم. بیشتر هم به خاطر این بود که تاب بازی رو دوست داشتم و اینکه توی دبستان تاب و سرسره نداره اما توی مهد کودک داشته بیشتر غصم می شد.

وقتی دوستان اون روزها، اون دختر ها و پسرهایی که تفاوت شاخص آن ها با دوستان امروزی معصومیتی بود که امروز همه ی آن ها که بزرگ شده اند و خود من هم دیگر آن را از دست داده ایم، چنان با آب و تاب از مهد کودک این مدینه ی فاضله تعریف می کردند آخ که چه قندی تو دلم آب می کردم.

بعد ها که بزرگتر شدم همچنان مهد های کودک برایم جذاب بود اما این بار از نگاهی دیگر. از کنار هر مهد کودکی که رد می شدم طوری به آن نگاه می کردم که به یک تابلوی هنری یا به یک اجرای شکسپیری با کمی اقتباس.

به نظر من مهد کودک یک اثر هنری کلاسیک در غالب دنیای مدرنه.

حال چرخ گردون و بازی روزگار تماشایی شده. دارم تهیه کنندگی یکی از این اثرهای هنری رو به عهده میگیرم و از این بابت خیلی خرسند.

آره دارم یک مهد کودک افتتاح می کنم. جالبه پسری که زمانی آرزوش رفتن به مهد کودک بود داره بانی یک مهد کودک برای بچه ها می شه. خیلی برام زیباست. دارم بانی یک اثر هنری می شم.

هرچند به خاطر اینکه پسرم من رو توش راه نمی دن و حتی مجوز به نام خودم نیست و مدیریتش هم به عهده خودم نیست و همه ی این ها تقصیر اینه که پسرم ولی خوب این ها هیچی از لذت داشتن یک مهد کودک کم نمی کنه.

شاید از این به بعد از ماجراهای مهد کودکم در اینجا بنویسم.

خدایا شکر برای این باعث شدن...